Podróż przez węgierskie równiny staje się szybko monotonią. Dookoła nas rozciągają się same pola, niezmącone nawet jednym drzewem. Żółte, zielone, żółte, brązowe. Urozmaiceniem przez jakiś czas mogą być zawieszone w oddali chmury, ale i one wprawiają szybko w znużenie. Kolejne pole po horyzont. I znów, a kilometry ubywają dziwnie wolno. Kolejne pole. W oddali wyrasta drogowskaz, zbliża się mozolnie. Można dostrzec pierwsze białe kształty czterech liter. Tak, wreszcie coś… wreszcie Eger!
Więc zjeżdżamy z M3 na północ w kierunku wzgórz, by nakarmić oczy czymś nowym, a nos i podniebienie czymś czerwonym. Przed nami pojawia się miasto romantycznie położone między niskimi wzgórzami. Na jednym z nich góruje kamienna twierdza pamiętająca wielkie i dzielne zwycięstwo mieszkańców nad Turkami (1552) i wielką porażkę, jaka miała miejsce kilkadziesiąt lat później. Tak dotkliwą, że miasto trzeba było po niej zbudować na nowo. I zbudowano. Turcy ostatecznie Eger opuścili w 1687 roku. Zostawiając po garstkę społeczności, która chcąc, nie chcąc szybko się zasymilowała oraz minaret – dziś punkt orientacyjny i duma okolicy. Samo miasto nabrał charakteru i odżyło w okresie baroku, wtedy powstały kościoły, okazałe Lyceum (mające być pierwotnie uniwersytetem) i stojąca naprzeciw niego okazała katedra i niewiele mniej okazały pałac arcybiskupa. Wszystko z godnym pozazdroszczenia rozmachem.
My przechadzamy się najpierw po parku a z niego kierujemy się na ogromny plac Istvana Dobo, pod którego właśnie dowództwem kobiety, mężczyźni i dzieci Egeru kamieniami, gorącą oliwą i wrzącą zupą odparły wspominany szturm turecki. Rzeźba przedstawiająca Istvana z uniesioną szablą i walczącymi u boku mieszkańcami zajmuje centralne miejsce placu. Zostawiamy plac boju za sobą i wzdłuż muru podążamy pod minaret, a potem przez rzekę i nieco pod górę do pałacu arcybiskupa.
W całym mieście dominuje kolor żółty, mocno kontrastujący z niebieskim niebem a za razem pasujący do męczącego upału. Jeszcze kilka kroków dokoła starówki i uciekamy do lodziarni na chwilę odpoczynku, by mieć siły na dalszą część dnia.
Eger swoją sławę zyskał jednak nie bitwą, lecz winem. Stąd pochodzi Bycza Krew (Egri Bikavér), wytrawne, bogate w taniny czerwone wino, które wzmaga apetyt, zwłaszcza na jeszcze więcej wina.
O Egerze mówi się, że warunki do uprawy winorośli i produkcji wina ma niemalże idealne. A to, co zostało zrównane do jedynego i słusznego, bliskiego zeru, poziomu przez komunizm, dziś jest odnawiane i odkrywane na nowo. Lokalni winiarze coraz skuteczniej pną się w hierarchii, a jeśli tak ich świat zachwala – no cóż, trzeba ulec czasem reklamie.
Dolina Pięknych Pań
Wybieramy się więc na degustację i poszukiwanie byczej krwi. A jeśli już degustować egerskie wino, to tylko w Dolinie Pięknych Pań (Szépasszony-völgy), kawałek za miastem. Szépasszony to faktycznie mała dolinka, wokół której pobudowane są winiarskie piwniczki. Jedne większe, inne mniejsze, a jeszcze inne – zamknięte raczej od paru lat. Skąd te piękne panie w nazwie dolny – nie wiadomo. Jedna legenda mówi o urodziwej właścicielce doliny, bardziej przyziemne podanie raczej przytacza wdzięki kelnerek konkurujących o klientów. Prawdy nie dochodzimy. Pięknych pań w okolicy nie widać. Właściwie to nie widać nikogo.
Jest wczesne popołudnie i jak się okazuje większość piwniczek nie zdążyła się jeszcze otworzyć. Szukamy czegoś otwartego przez krótszą chwilę, mijając kolejne ogródki i przykryte krzesłami stoły. Pusto. Trwają wczesne zbiory, mija nas traktor z przyczą pełną winogron. O turystach nikt teraz nie myśli.
W końcu po przejściu połowy doliny (a raczej placu) trafiamy na wyglądają przyzwoicie i kuszącą piwnicę z uchylonymi drzwiami. Wchodzimy! Za raczej niepozornym i skromnym wejściem czeka nas spore zaskoczenie. Wzrok po kilku sekundach przyzwyczaja się do niebieskawego półmroku i oto stoimy w wysokiej na kilka metrów, wydrążonej w skale hali. A by zaskoczenia nie było zbyt mało, gospodarz słysząc naszą rozmowę wita nas swojskim i polskim „Dzień dobry”. No tak, rodaków wszędzie pełno! Od słowa do słowa lądujemy przy dużej drewnianej ławie z tacą pełnych wina lampek. Pierwszy łyk… Białe – nie porywa. Czerwone jest znacznie wyższych lotów i po drugim łyku pierwsza cierpkość robi się przyjemna. Kierowca (czyli jak zawsze Asia) musi obejść się smakiem, więc preferencje i upojne przemyślenia na temat wina są dość mocno subiektywne i niedemokratyczne.
Z winem bywa tak, że zawsze jest go mało. By ten niepowetowany niedosyt zaspokoić nogi jakoś same niosą w kierunku kolejnej piwniczki. Też z polskim akcentem.
I tak, po skromnej degustacji i w stanie lekkiego i jednostronnego rozweselenia żegnamy Eger.