Włochy

Do małego portu zawijali kupcy z Wenecji i Genui, handel kwitł, a Trani wyrastało na lokalną potęgę. Wino, ryby, figi, oliwki i oliwa zmieniały swoich właścicieli. Po bujnym rozkwicie przypadającym na średniowiecze przyszła stagnacja. Ktoś wcisnął pauzę, na górze pozmieniały się priorytety, a w Trani czas się jakby zatrzymał. 

Na Gargano przyjeżdżamy wygłodniali. Zarówno nasz brzuch jak i nieodparta, rzadka żądza posiedzenia na uroczej plaży zdominowały te dwa krótkie dni. Oczywiście na plażę z pustym żołądkiem ni jak iść, więc pierwszy postój to Vieste i fantastyczna restauracja.

Niby nic tu nie ma. W niedzielę miasteczka świecą pustkami, a mieszkańcy pozamykali się w domach. Za firankami i drzwiami kryją się przed upałem lub turystami. Nawet sklep z pamiątkami reklamujący się kiczowatym „Souvenires” odgania natrętów karteczką „Closed”. Niby to kolejne dwa włoskie miasteczka, małe z nutką tego czegoś, a jednak niczego specjalnego. Czyżby?

Starożytne, greckie ruiny Posejdonii nazwane później przez rzymskich okupantów Paestum są perełką na szlaku turystycznym po Kampanii. Świetnie zachowane, imponujące, pokazują rozmach z jakim Grecy czcili swoich bogów i życie. Symbolem tego miejsca nie są jednak doryckie kolumny, lecz skoczek.

Wąska, kręta i zapchana droga między Sorento a Salerno nadszarpnie cierpliwość nawet najbardziej opanowanych kierowców. Skuter z prawej, motor z lewej i bus naprzeciwko. A do tego piesi, rowerzyści, turyści i pies za rogiem. Widoki, które towarzyszą trasie wiodącej przez Costiera Amalfitana (Wybrzeże Amalfitańskie), szybko wynagradzają te kilka siwych włosów i zużyty klakson.

Z namiotem przemierzyliśmy północne i środkowe Włochy. I tak, jak Italia to różnorodny kraj, tak samo jest z polami namiotowymi i kempingami na włoskiej ziemi. Ceny są zróżnicowane, a warunki jeszcze bardziej. Najlepsze miejsce pod namiot to Toskania, najgorsze – wybrzeże zachodnie i Liguria. Ale po kolei….