Być w Chorwacji, to odwiedzić Dubrovnik. Albo na odwrót. To małe, ufortyfikowane miasto, zwane perłą Adriatyku jest dziś symbolem o niewiarygodnie silnej marce. A czy rozczarowuje czy zachwyca w rzeczywistości? Zobaczmy i spróbujmy…
To małe, stare miasteczko położone pośród surowych gór ma w sobie coś uroczego. Ogromny, kawiarniany plac z chyba setką stolików skrytych w cieniu drzew. I stary, rzymski most nad potokiem. Jest to świetna odskocznia od chorwackiego tłumu turystów. Zaledwie 30km od Dubrownika.
Ci, którzy wybrali na wakacje Półwysep Peljesac (wł. Sabbioncello) wybrali dobrze. Nawet bardzo. Tu woda jest czystsza a klimat łagodniejszy. Tu hoduje się ostrygi, tu są piękne zachody słońca i tu można popływać na windsurfingu. A i wina czerwone lepsze niż gdzie indziej. Ale po kolei…
Wybrzeże centralnej Chorwacji to najciekawszy fragment dla amatorów zwiedzania. Zaskoczy nas tu eklektyczne starcie starożytnego Rzymu z jugosłowiańskimi reliktami minionej chwały. A wszystko w akompaniamencie 100km zapierającej dech w piersiach trasy wzdłuż morza.
Rozległy Park Narodowy Krka jest wymagającą atrakcją turystyczną. 109 km2 potrafi zagospodarować czasowo cały dzień. Całe szczęście wybraliśmy się do parku samochodem, stąd byliśmy wystarczająco mobilni, żeby podjechać w każde miejsce, w którym znajdowała się atrakcja turystyczna. A jak było?
Zadar jest niepowtarzalny. Ze swoim starym miastem, średniowiecznymi kościołami, nieco kosmopolitycznym deptakiem i spuścizną Rzymu nabiera specyficznego charakteru. Pierwsze wrażenie? Long Island Ice Tea gdzie zamiast ginu dodano odrobinę włoskiego campari a tequilę zastąpiono rakiją. Równie niepozorne, równie rozkoszne i ciekawe. I długi półwysep też tu jest.
Cóż, Park Narodowy Jezior Plitwickich zauroczy każdego. To malownicze miejsce uformowane przez naturę zostało wpisane na listę UNESCO w 1979 roku. Zdjęcia oddają tylko w niewielkim stopniu magię jezior i wodospadów. Jeziora Plitwickie są miejscem, w którym czuje się, że natura wiedzie prym.
Opuszczamy Słowenię i kierujemy się do Chorwacji – na Istrię. Jak się szybko okaże – skolonizowaną przez włoskich turystów i traktowaną przez nich, jako „swoja”.